ಸೀರೀಸ್ 3: ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿ – ಭಾರತದ ಆರಂಭ, ನನ್ನ ಪಯಣದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ

ಭಾರತದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಕನಸು

ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲಸದ ಕಾರಣದಿಂದ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಯಾಣಗಳು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಈ ಭಾರತದ ಪಯಣವೂ ಅಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನ.

ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜನಜೀವನ, ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ, ಜಾನಪದ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾನು ಈ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಈ ದೇಶವನ್ನು ನಾವು ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು, ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು. ಆದರೆ ಭಾರತದ ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾದರೆ ಅದರ ಜನರ ನಡುವೆ ಬದುಕಬೇಕು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು.

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಪಯಣದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಭಾರತದ ಕೊನೆಯ ತುದಿಯಾದ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು.

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾನವನ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ

ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದಾಗಲೇ ಮೂರು ಸಮುದ್ರಗಳು ಸೇರುವ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಲೆಗಳ ಸದ್ದು, ಸಮುದ್ರದ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ವಿವೇಕಾನಂದ ರಾಕ್ ಸ್ಮಾರಕ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ಸೌಂದರ್ಯದ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿತ್ರವೂ ಇತ್ತು.

ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯಲು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್, ಕಸ ಮತ್ತು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದ ನಾವು, ಅದನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತು.

ಒಂದು ಕಡೆ ಸಮುದ್ರ ತನ್ನ ವೈಭವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಮಾನವನ ಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಗುರುತು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರಾಮೇಶ್ವರಂ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಭೇಟಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ

Read Here –    ‘Yes, yes, I am truly sorry!’ cried the fox just before her head disappeared once more ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ

ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯ ನಂತರ ನನ್ನ ಪಯಣ ರಾಮೇಶ್ವರಂ ಕಡೆ ಸಾಗಿತು. ಭಾರತದ ಮಹಾಸಾಗರದ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದರು. ಅವರು ಸೇತುವೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಉಡುಪು ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಗೆರೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ನಗು ಮಾತ್ರ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ಓದಿದವರಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಂಡವರಂತೆಯೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವದ ಆಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವರ ಸುತ್ತ ಕೆಲವು ಯುವಕರು ನಿಂತು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದು ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವರ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯಲು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಎತ್ತಿದೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಅವರ ಕಡೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ನಂತರ ಯಾವುದೇ ಸಂಕೋಚವಿಲ್ಲದೆ ನಗುತ್ತಾ ಕೈ ಬೀಸಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಈ ಪಯಣದ ಮೊದಲ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.

ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ

ನಾನು ಅವರಿಂದ ಕೆಲವು ಕಡಲೆಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದೆ. ಅದರ ನಂತರ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಅದು ಯಾರಾದರೂ ಕನಿಕರ ತೋರಿಸಲಿ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಪಯಣವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸರಳ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ.

ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ದೂರಿನ ಧ್ವನಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬೇಸರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಜೀವನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವ ಶಾಂತಿ ಇತ್ತು.

ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಸತ್ಯ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಫೋಟೋ… ಸಾವಿರ ನೆನಪುಗಳು

ಆ ದಿನದ ನಂತರ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ. ಹೊಸ ಸ್ಥಳಗಳು, ಹೊಸ ಜನರು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಕಥೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ರಾಮೇಶ್ವರಂ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ವೃದ್ಧರ ನಗು ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು.

ಇಂದಿಗೂ ಆ ಫೋಟೋ ನೋಡಿದಾಗ ಅವರ ಕೈ ಬೀಸಿದ ಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಸರಳತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಹೋರಾಟ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ಭಾರತದ ಪಯಣದ ಮೊದಲ ಕಥೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ಮಾರಕದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಇತಿಹಾಸ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ಥಳದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಡಲೆಕಾಯಿ ಮಾರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ.

ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Read More –  I am inviting you all to join me on an incredible journey across India